موضوع  پست امروز راجع به ارتباط افسردگی و مالیخولیایی بودن مخاطب هاي

Doom Metal و Black Metal

مي باشد. ابتدا بايد تعريف درست و جامعي از واژه ي "افسردگي" ارائه بدهيم. سپس ارتباط اين دو مقوله را شرح خواهم داد.

افسردگی:

 "واژه ي افسردگی در لغت به معنای پژمرده بودن و بی طراوتی و از پا افتادگي است."

اما در اصطلاحات روانشناسي:

"افسردگي به حالتي اطلاق مي گردد كه در سلسله ي اعصاب – روان شخص اختلال ايجاد شود و فردي كه دچار اين حالت شده رفتار غير نرمال از خود بروز مي دهد. افسردگي تنها در اعصاب و روان اختلال ايجاد نمي كند و گاه پيش مي آيد كه در جسم شخص افسرده علاوه بر اعصاب و روانش هم خلل ايجاد مي گردد."

افسردگي شش مرحله دارد:

1- روان افسردگي خفيف

2- تن افسردگي خفيف

3- روان – تن افسردگي خفيف

4- روان افسردگي پيشرفته

5- تن افسردگي پيشرفته

6- روان – تن افسردگي پيشرفته

حال با ذكر نمونه هايي از افسردگي بحث مورد نظر را بسط مي دهيم.

مثال 1: اگر در حالت عمومي انسان موجودي اجتماعي فرض شود بايد گفت فردي كه از جمع گريزان باشد و به دلايل مختلفي چون خجالت يا ترس از مسخره شدن و ... انساني گوشه گير و منزوي باشد اين فرد به علت خلل در سلسله اعصاب و روان نا خودآگاهش دچار روان افسردگي مي باشد. كه مي تواند هم از نوع خفيف باشد و هم از نوع پيشرفته.

مثال 2: در حالت عمومي بدن آدمي بايد آرام و بدون درد باشد اما فردي كه در آزمايشات و معاينات پزشكي عضو دچار دردش از لحاظ جسماني سالم اعلام شده اين شخص مبتلا به حالت تن – افسردگي است. كه اين نوع از افسرده بودن درجات خفيف و پيشرفته دارد.

مثال 3: در حالت عمومي انسان بايد يك موجود اجتماعي باشد و در بدنش از لحاظ پزشكي مشكلي نداشته باشد اما به محض ورود به جمع مثلاً دچار معده درد معده يا تپش قلب گردد اين فرد دچار حالت افسردگي از نوع روان – تن افسردگي است كه اين مرحله هم داراي درجات خفيف و هم از نوع پيشرفته مي تواند باشد. اكنون با ارائه ي اين تعاريف به بررسي موسيقي مورد بحث مي پردازيم. سپس ارتباط آن را با افسردگي بيان شرح خواهم داد.

"Depressive Black Metal" همانطور كه از نامش پيداست نوعي از موسيقي "Black Metal" مي باشد كه تم اشعار و حالت موسيقايي داراي حسي ديپرسيو كننده و غمگين مي باشد. در اين ورژن از پاور كوردهاي دو صدايي و به وفور از ملودي ها و آرپژهايي در استايل هايي نظير اگمنت، ساس، ديمينيش و ... استفاده مي شود. به همين علت از استاندارد هاي "بلك متال" خارج است. و با اين استايل هاي تئوري – آكورد شناسي كه ذكر كرديم در آهنگ هايشان حالاتي افسرده همچون:

درماندگي، اندوه، ترس و اضطراب، سرما، ماليخوليا، شيزوفرني و حالت پيش از خود كشي را به وجود مي آورند. از بند هاي اين ورژن مي توان به موارد زير اشاره نمود:

Shining, Bethlehem, Silencer, Abyssic Hate & Moonblood

Doom Metal

اين استايل در موسيقي متال مرسوم به متال پست مدرن است و از جنبش هاي نوين موسيقي متال مي باشد. و دوران زوال يا به نوعي افسردگي در متال است. چنانچه بخواهيم اين گفته را تحليل كنيم بايد به ذات اصلي متال و يكي از اهداف ويژه ي آن اشاره كنيم و آن چيزي نيست به جز ( اعتراض ).

ما در جنبشي كه متال اوليه نام دارد شاهد بند هايي بوديم كه با موسيقي و پوشش و آرايش خود در واقع آن حس اعتراضشان را نسبت به محيط، زندگي، دولت ها و ... ثابت كردند و "Heavy Metal" را به وجود آوردند. حال اين موسيقي با آن خشونت و ريف هاي سريع و تاب و توان اوليه به موسيقي ملوديك، احساسي، غمگين و ريتم هاي كند و آرام شده و به زوالي اندوهناك رسيده است و ديگر پيرو آن سرزندگي و نيرو و انرژي گذشته نيست. البته امروزه شاهد آن هستيم كه استايل هاي تركيبي بي شماري در اين موسيقي به وجود آمده است. نظير موارد زير:

Funeral Doom, Sludge Doom, Ambient Doom, Gothic Doom & …

كه از استايل هاي بالا بر خي بند ها نظير:

Forgotten Tomb, Katatonia, Forest Of Shadows, Dolorian & …

بند هاي بالا از بند هاي Depressive هستند و در تم و ليريك ها و آهنگ هاي خود از عواملي كه شرح آن داده شد استفاده مي كنند.

اينك پس از شرح اين مطالب كه البته كمي از يك مقدمه فراتر رفت به بحثي كه در عنوان آمده مي پردازم. چرا اغلب مخاطب هاي اين دو استايل موسيقي اكثراً افسرده هستند؟

اگر دو موضوعي كه در خطوط بالا درج شد را با هم مقايسه كنيم به پاسخ اين سوال دست خواهيم يافت. گفتيم در حالت نرمال انسان موجودي اجتماعي است و فردي كه از جمع گريزان است دچار حالت افسردگي است و همين مثال را در ارتباط با موسيقي متال اوليه و متال پست مدرن از نرمال هاي متال اوليه خارج گشته. مثل انساني كه از نرمال ها و استانداردهاي انساني و حالات طبيعي خارج گشته است و بايد به اين نكته توجه داشت كه مخاطب متال اوليه تفاوت بسيار زيادي با مخاطب موسيقي متال پست مدرن دارد. چنانچه با مخاطب هاي متال اوليه بر خورد داشته باشيم خواهيم ديد كه اين افراد انسان هايي سرزنده، مغرور، ورزشكار، پر انرژي و شاداب هستند و با اين سرزنده گي و طراوت اعتراض خود را نشان مي دهند. در صورتي كه مخاطبين "Doom Metal" و "Depressive Black Metal" انسان هايي سرخورده و غير فعال، بيمار، منزوي، ميزانثروپ، نا اميد و ... هستند. دقيقاً مانند موسيقي كند اين افراد هم افسرده و منفعل مي باشند و "Doom Metal" كه بي طراوت و نيروست از استانداردهاي انساني بيرون آمده اند.

البته هر آنچه كه از نرمال هاي اصلي خود خارج گردد به نوعي دچار يأس و اختلال مي گردد. اما اين امر بدان معني نمي باشد كه هر پديده لزوماً بايد در چارچوب و قالب هاي تكراري و كليشه اي باشد. آن هم هنر موسيقي كه روز به روز دست خوش تغيير و تحول است و انسان هم ذاتي تنوع طلب و پيش رونده دارد. جالب اين نكته است كه وقتي با افراد افسرده اي كه متالر و مخاطب متال پست مدرن هستند (كه البته خودم يكي از همين افراد هستم) روبرو شدم آنها را مورد بررسي قرار دادم و به اين امر رسيدم كه اين افراد به دليل همان اختلالاتي كه درج شد افسرده اند و افسردگي و اين حالت خويش را مي پرستند و حاضر نيستند درمان گردند و به استاندارد هاي اصلي خود باز گردند و جالب تر اينكه اگر موسيقي مورد علاقه و فضاي تاريك كه در آن سير مي كنند را به جهت درمان از آنها بگيرند نه تنها درمان نخواهند شد و به مبدأ خود باز نمي گردند بلكه افسردگيشان چند برابر بيشتر خواهد شد! و اصلي ترين و اساسي ترين علت اين وضعيت و لذت بردن از فضاهاي تاريك و افسردگي اين نكته است كه اين افراد اكثراً فكر مي كنند و دچار درگيري رواني ناشي از ايدئولوژي هاي فلسفي اند و بيشتر به يأس فلسفي رسيده اند. دانستن و انديشيدن رنج آن ها را فزوني مي بخشد و باعث مي گردد سيستم نرمال و استاندارد هاي طبيعي آنها از حالت عادي خود خارج شود. آنها معمولاً از اماكن شلوغ گريزانند. از مراسم هايي همچون جشن تولد، عروسي و مهماني هاي خانوادگي متنفرند. حتي پارتي هاي دوستانه را هم از دوستان خود نمي پذيرند. تنها بودن و در تاريكي به موسيقي گوش دادن را به ارتباط جمعي و مراوده با ديگران ترجيح مي دهند. اين افراد معمولاً به كم قانع هستند و بيشتر از نياز خود نمي خواهند. نسبت به تجملات عمومي بي تفاوتند و به كل از روند طبيعي و روزمره فاصله گرفته و بريده اند!

"Doom Metal" و "Depressive Black Metal" موسيقي هاي فكر و اندوه و افسردگي اند. و جاي تعجبي ندارد اگر اجتماع و عموم اين موسيقي ها را نمي توانند بپذيرند. انسان هاي عادي نمي خواهند بيانديشند. نمي خواهند عميق ببينند و بسيار سهل و ساده انگارانه تمام عمر و نيروي خود را صرف تفريح و سرگرمي مي كنند. چه بسا كه به هر زباله ي هنر نما از قبيل موسيقي پاپ لس آنجلسي و كپي پاپ و پاپ اصولي و استاندارد نظير آغاسي، عباس قادري، جواديساري، اندي و ... را گوش مي دهند و افسوس كه نام اين كرم هاي عفونت زده را در اين وبلاگ آوردم ...

باري كه اين اجتماع بي فكر و بي غم اكثريت را تشكيل مي دهند و چاره اي جز اين كه از آنها فاصله گرفت نيست.